Galerij
Dit was mijn eerste intuïtieve schilderij; ik zag veel vormen verschijnen — waaronder de vorm van een vrouwelijk bekken — voordat het eindresultaat vorm kreeg. Bioluminescentie verwijst letterlijk naar de emissie van licht door een chemische reactie binnen een levend organisme. En dat licht wordt hier weerspiegeld. Hoe diep onze organen ook verborgen zijn in ons lichaam, elk ervan speelt zijn eigen rol in ons leven.
Leven met bekkenbodemproblemen gebeurt vaak in stilte. Het duurt lang voordat iemand hardop om hulp vraagt. Mensen nemen aan dat het erbij hoort, dat iedereen ermee worstelt, of ze prefereren om er gewoon niet over te weten. Maar zodra die stap naar hulp zoeken eindelijk is genomen? Ontstaat er chaos. Er zijn talloze zorgverleners en plotseling word je overspoeld door een vloedgolf aan informatie en mogelijkheden. Ik heb die chaos gevisualiseerd.
Als bekkenfysiotherapeut hoorde ik jarenlang ontroerende verhalen van vrouwen (en mannen) over urineverlies, verzakking, seksuele problemen en misbruik. Al deze pijnlijke, emotionele ervaringen hebben mij gevormd en zijn bij mij gebleven. Dit doek ontstond uit intuïtief schilderen met acryl en mediums. Vrouwen en collega's herkennen direct een bekken, een blaas of diepe emotie in het werk, zonder dat ik het expliciet hoef te benoemen. Het schilderij brengt rust en helpt mij al die intense ervaringen te verwerken. Uiteindelijk biedt het kunstwerk troost en heling, zowel voor de kijker als voor mijzelf.
Om ons lichaam goed te laten functioneren, is het essentieel dat onze blaas een gezonde doorstroom behoudt. Maar die doorstroom moet ook gecontroleerd worden. Dit beeld verbeeldt die doorstroom; kijkers kunnen zelf beoordelen of de stroom onder controle is en het misschien relateren aan hun eigen leven. Tegelijkertijd kan deze stroom mentaal welzijn vertegenwoordigen; als het in het leven soepel loopt, voelen we ons immers ook beter. Dit doek is ontstaan nadat een basis is gelegd als start door collega, ook oud-bekkenfysio Els Hegeman.
Elk leven begint als iets kleins, maar groeit uit tot volwassenheid. Vaak zien we de oorsprong niet — we zijn geen getuige van het moment van conceptie — maar we observeren wel wat zich ontvouwt. We kunnen ons verwonderen over het feit dat, zelfs in hopeloze tijden, er altijd nieuw leven zal ontstaan. De vorm die het aanneemt is hier niet wat telt; het feit dat nieuw leven altijd terugkeert geeft ons reden voor hoop.
Als we denken aan bekkenbodemproblemen, denken we vaak aan urineverlies of verzakking. Maar de realiteit is vaak anders: veel mensen ervaren in de eerste plaats pijn. Pijn die wordt miskend. Achter de schermen is deze groep verwikkeld in een eindeloze zoektocht. Ze gaan van dokter naar therapeut en van psycholoog naar ziekenhuis, meestal zonder antwoorden te vinden. In dit werk verbeeld ik dat gevoel van uitzichtloosheid, angst en paniek — maar ook, cruciaal, de hoop om licht aan het einde van de tunnel te zien.
De zoektocht naar een oplossing voor bekkenbodemproblemen is vaak het begin van een lange reis. Het begint soms met iets kleins: het lezen van een artikel in de krant, het kijken van een tv-programma of een gesprek met een vriendin. Wat volgt is een lang pad dat een breed scala aan zorgverleners omvat. Het is een slopend proces, maar één ding staat centraal: jij bent degene die de teugels in handen heeft.
Ons leven bestaat altijd uit ups en downs. Het is belangrijk te beseffen dat we omhoog kunnen kijken — naar het licht — om de hoop vast te houden dat er na een donkere periode altijd flitsen licht zullen zijn die ons in staat stellen op te laden en het dagelijks leven weer onder ogen te zien. Bewust zijn van die flitsen licht is essentieel.
